KADROLU MUHTAR – MEHMET PEKAŞ

Seçm günü sabahtan dger adaylarla beraber
okulun önüne dkldm. Gelenlere ‘Hos
geldn.’ deyp pusula verdm. Gdenler ugurladım.
Her gelen yüzüme gülüyor, pusulayı
alıp kas göz saretyle oyunu bana verecegn
bell edyordu. Saatler geçt. Aksama dogru
bzm arkadaslar yanıma geld:
‘Ver bakalım br muhtar sgarası.’ dedler.
Onlara brer sgara tuttum, kendm de br tane tellendrdm. Br nefes
çekmstm k aklım basıma geld. Kapı önünde köylü le lglenecegm
derken oy kullanmayı unutmustum. Tam saatme bakıyordum,
çerden br bagırdı:
‘Sandıklar açılıyor.’
Sgarayı atıp kostum. Süre doldu dye bana oy kullandırmadılar. Nasıl
olsa seçm kazanacagım çn çok da üstelemedm.”
“Muhtar’ım sen de kendn fazla kaptırmıssın. Insan oy kullanmayı
unutur mu?”
“Insan olan unutmaz da benm gb br mal olursa unutur.”
“Sonra?”
“Sayıma geçld. Her açılan zarftan ya Al Çavus çıkıyor ya Pala Hüsey
n. Bana br tane oy çıkmadı. Hatta brs bzm köyün dels Yasar’ın
adını br kâgıda yazıp zarfa koymus. Ona ble br oy yazdılar. Benm oy
sıfır.”
“Nasıl olur? Akrabaların vermed m?”
“Akraba mı? Hepsn geç, babam ble vermed. Anama da verdrmem
s.”
“Sevdgn kız?”
“O zaten babasının sözünden çıkmaz.”
“Azalar?”
“Vermedler yegenm, vermedler.”
MEHMET